Żmija Zygzakowata to jeden z gatunków jadowitego węża z rodziny zygzakowatych. Lubi siedliska o chłodnym klimacie, spotykana na obrzeżach lasów, polanach leśnych oraz podmokłych łąkach. Osiąga długość od 65 do 80 cm, przy czym samce są przeważnie mniejsze od samic o jakieś 10 cm. harakterystyczną cechą żmij, po której można je rozpoznać to głowa, oraz oczy. Ta pierwsza, jest masywna, oraz ma trójkątny kształt. W przypadku oczu są one barwy czerwonej, bądź czerwonobrązowej, kształt zaś mają okrągły. Najciekawsza jest jednak ich źrenica, która jest czarna i co najważniejsze… wąska oraz pionowa (w przeciwieństwie do innych rodzimych węży, u których źrenica jest okrągła). Po tych właśnie cechach, można zidentyfikować żmiję i odróżnić ją, od zaskrońca, czy gniewosza. W Polsce można spotkać ją w trzech ubarwieniach: brązowa, z ciemnym zygzakowatym wzorem biegnącym przez całe jej ciało oraz popielata, również z ciemnym wzorem biegnącym wzdłuż ciała. Najmniej znana, a do tego najrzadsza jest odmiana zupełnie czarna.
Górna szczęka tego węża, to nic innego jak mocowanie dla dwóch zębów jadowych. Podczas spoczynku, są one złożone w kierunku gardła, kiedy jednak żmija atakuje, zęby wysuwają się ze specjalnych fałdów błony śluzowej. Wbicie ich w ciało ofiary oraz dociśnięcie do niej podniebienia powoduje wstrzyknięcie jadu pochodzącego ze specjalnych gruczołów jadowych, z którymi zęby połączone są za pomocą kanalików. Przy okazji głowy nie sposób zapomnieć też o jednym z „atrybutów” węży, czyli o rozwidlonym języku, który jest co chwilę wysuwany i chowany. Żmije robią tak, ponieważ za pomocą języka zbierają substancje chemiczne, które unoszą się w powietrzu.
.jpg/240px-Vipera_berus_(Marek_Szczepanek).jpg)
Żmija Zygzakowata to jeden z gatunków jadowitego węża z rodziny zygzakowatych. Lubi siedliska o chłodnym klimacie, spotykana na obrzeżach lasów, polanach leśnych oraz podmokłych łąkach. Osiąga długość od 65 do 80 cm, przy czym samce są przeważnie mniejsze od samic o jakieś 10 cm. harakterystyczną cechą żmij, po której można je rozpoznać to głowa, oraz oczy. Ta pierwsza, jest masywna, oraz ma trójkątny kształt. W przypadku oczu są one barwy czerwonej, bądź czerwonobrązowej, kształt zaś mają okrągły. Najciekawsza jest jednak ich źrenica, która jest czarna i co najważniejsze… wąska oraz pionowa (w przeciwieństwie do innych rodzimych węży, u których źrenica jest okrągła). Po tych właśnie cechach, można zidentyfikować żmiję i odróżnić ją, od zaskrońca, czy gniewosza. W Polsce można spotkać ją w trzech ubarwieniach: brązowa, z ciemnym zygzakowatym wzorem biegnącym przez całe jej ciało oraz popielata, również z ciemnym wzorem biegnącym wzdłuż ciała. Najmniej znana, a do tego najrzadsza jest odmiana zupełnie czarna.
Górna szczęka tego węża, to nic innego jak mocowanie dla dwóch zębów jadowych. Podczas spoczynku, są one złożone w kierunku gardła, kiedy jednak żmija atakuje, zęby wysuwają się ze specjalnych fałdów błony śluzowej. Wbicie ich w ciało ofiary oraz dociśnięcie do niej podniebienia powoduje wstrzyknięcie jadu pochodzącego ze specjalnych gruczołów jadowych, z którymi zęby połączone są za pomocą kanalików. Przy okazji głowy nie sposób zapomnieć też o jednym z „atrybutów” węży, czyli o rozwidlonym języku, który jest co chwilę wysuwany i chowany. Żmije robią tak, ponieważ za pomocą języka zbierają substancje chemiczne, które unoszą się w powietrzu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz